السَّلَامُ‏ عَلَى‏ الْأَجْسَامِ‏ الْعَارِيَةِ فِي الْفَلَوَات‏

اجساد شهدای کربلا پس از چند روز و توسط چه کسانی دفن شدند؟
شهادت امام حسین(ع) و اصحابش در دهم محرم سال 61(ه. ق)، بوده است و دفن بدن مطهر آن حضرت و اجساد مطهر شهدای کربلاء روز پس از عاشورا توسط گروهی از مردان قبیله بنی اسد که در بیابانهای اطراف آن محل سکونت داشتند انجام شده است. وقتی لشکر عبیدالله زیاد به سوی کوفه حرکت کرد بدنهای پاک و مطهر امام حسین(ع)  و اصحاب یاران باوفایش به صورت بسیار جگر خراشی روی زمین باقی مانده بود و کسی جرأت نمی کرد آنها را دفن کند، تا این که زنان قبیله بنی اسد مردان خود را مورد شماتت قرار دادند و آنان را به انجام دفن این عزیزان ترغیب نمودند. به دنبال آن مردان قبیله بنی اسد برای دفن آمدند ولی چون بدن ها پاره پاره بود بدنها را نمی شناختند و در حالت تحیر و تردید باقی ماندند، در این هنگام امام سجاد (ع) بصورت ناشناس در جمع آنان حاضر و یکی یکی بدنها را به بنی اسد معرفی کرده و آنها بدنها را دفن می کردند. پس از دفن شهدا حضرت امام سجاد (ع) خود را به آنان معرفی کردند..
عبداالرزاق الموسوی المقرم ، مقتل الحسین، ص 414؛ محمد باقر ملبوبی، الوقایع و الحوادث، ج 4، صص 59 ـ 60 ـ 61 ؛ مروج الذهب،ج 3،ص 63.

انگشتر امام 

انگشتر امام حسین بعد از دزدیده شدن به چه كسی رسید؟
در روایتی در امالی صدوق آمده است :
شیخ صدوق از محمد بن مسلم روایت كرده است كه او گفت: از امام صادق سوال كردم از انگشترحسین بن علی(ع) كه به دست چه كسی افتاد؟ و به آن حضرت عرض كردم كه: من شنیدم كه آن انگشتر مانند چیزهای دیگر غارت شد، امام صادق (ع) فرمود:«چنین نیست كه گفته اند؛ بلكه حسین بن علی(ع) به فرزندش علی بن الحسین(ع) وصیت كرد و انگشترخود را در انگشت او نمود، و امر خود را به او واگذار كرد همان گونه كه پیامبر (ص) با امیرالمومنین (ع) چنین كرد، و امام علی(ع)  با حسن (ع)و امام حسن (ع) با حسین(ع)  انجام داد. سپس آن انگشتر به پدرم بعد از پدرش رسید، و از پدرم به من منتقل گردید. و آن اكنون نزد من است ومن آن را هر جمعه به دست می كنم و با آن نماز می خوانم.

محمد بن مسلم گوید:من روز جمعه بر آن حضرت وارد شدم و آن حضرت مشغول نماز بود، هنگامی كه از نماز فارغ شد دست خود را به سویم كشید ومن در انگشت آن حضرت انگشتری دیدم كه نقش آن «لا اله الا الله عُدَّةٌ للقاء الله» بود،پس فرمود: این انگشتر جدّم ابوعبدالله حسین بن علی (ع) است».
این روایت در بحار الأنوار ، ج‏۴۳، ص: ۲۴۸ نیز نقل شده است.
پی نوشت:
[۱]. أمالی الصدوق،ص۱۴۴ ، المجلس التاسع و العشرون.
http://www.soalcity.ir/node/782

آیا نمونه هایی از عزاداری و گریه کردن پیامبر اکرم در سوگ دیگران به ویژه گریه بر امام حسین در تاریخ وجود دارد؟
آنچه از رسول اکرم در تاریخ ثبت شده است، جواز عزاداری در سوگ عزیزانش بوده است:
از جمله عزاداری برای شهدای احد، خصوصا حضرت حمزه (تاریخ طبرى، طبرى، ج‏۲، ص‏۲۷)
عزاداری در شهادت جعفر بن ابیطالب (طبقات، ابن سعد، ج‏۸،ص‏۲۸۲)
مرثیه خوانی برای سعد بن خوله (ارشاد السارى شرح صحیح بخارى، ج‏۲، ص‏۴۰۶)
گریستن بر مزار دختران خویش (صحیح بخارى، ج ۱، کتاب الجنائز،، باب ۸۱۷، ح ۱۲۰۱)
گریستن در هنگام زیارت مزار مادر محترمشان (مسند، احمد، ج‏۲، ص ۴۴۱)
عزداری در مرگ عثمان بن مظعون (جامع الاصول، محمد بن اثیر جزرى، ج‏۱۱، ص ۹۵) و … .
اینها همه غیر از عزاداری های نبی مکرم اسلام بر امام حسین سالها پیش از شهادت ایشان است!

از ام الفضل دختر حارث روایت كنند كه او بر پیامبر خدا وارد شد و گفت : اى رسول خدا! من در شب گذشته خواب ناخوشایندى دیدم ! فرمود: چه دیده اى ؟ گفت : خیلى سخت است ، فرمود: چیست ؟ گفت : دیدم گویا قطعه اى از جسد شما جدا شد و در دامنم قرار گرفت ! رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: چیز خوبى دیده اى ،فاطمه انشاءالله پسرى به دنیا مى آورد و در دامان تو جاى مى گیرد پس گوید: پس از آن ، فاطمه - همان گونه كه پیامبر فرموده بود - حسین را به دنیا آورد، و او در دامن من جاى گرفت . روزى خدمت رسول خدا صلى الله علیه و آله رسیدم و حسین را در دامان آن حضرت نهادم ، اندكى بعد توجهش از من منصرف شد، بناگاه دیدم دیدگان پیامبر صلى الله علیه و آله سیل آسا اشك مى بارد! گوید: گفتم : اى نبى خدا! پدر و مادرم به فدایت ، شما را چه مى شود؟! فرمود: جبرئیل - علیه الصلاه و السلام - به دیدارم آمد و به من خبر داد كه ، امتم بزودى این پسرم را مى كشند. گفتم : این را؟! فرمود: آرى ، او قدرى از تربت سرخش را نیز براى من آورد.[1]
پی نوشت:
[1]. مستدرك صحیحین ، جلد ۳ ص ۱۷۶.

از امروز یعنی 7 محرم در سال 61 هجری قمری استفاده از نهر فرات براي امام حسين(ع) و اصحابش از سوي عمربن سعد و لشکرش ممنوع شد ولی با تلاش سردار با وفای اسلام حضرت عباس بن علی (ع) نتوانست برای خیمه ها آب تهیه کند .

همچنان که عوامل آشکار آن را می توان به خاطر آورد که:

- در روز عاشورا صحنه درگیری، صحنه ای شلوغ نبوده که در آن جزئیات در انبوه حوادث گم شود! بلکه مبارزه های تن به تن، رجز خوانی ها، سخنرانی ها و … به تدریج رخ داده و همین تاثیر مهمی در ثبت و ضبط آنها داشته است.
- عاشورا بازماندگانی دارد که با صبر و استواری بسیار پیام عاشورا را نشر کردند و نگذاشتند این همه زیبایی از چشم ها مخفی بماند.
- پیامبر و اهل بیت (علیهم السلام) چه پیش از عاشورا و چه پس از آن، همگان را متوجه اهمیت این واقعه کرده اند و بشر را هدایت کرده اند که نباید از کنار این مساله به سادگی عبور کنند. و البته علما نیز این راه را ادامه داده اند و همیشه مردم را به متوجه این بخش مهم تاریخ کرده اند.
- حضور افراد متفاوت از قشرهای گوناگون در عاشورا، هر کس را متناسب با خودش در ماجرا همراه می کند. از پیرمردی نظیر حبیب، تا نوجوان ۱۳ ساله، و مادری با فرزند شیر خوار و ….
http://www.soalcity.ir/node/2614