رسیدن به عرفان کامل
علامه طباطبایی رضوانالله تعالی علیه:
«برای رسیدن به عرفان کامل دو راه و دو مکان بیشتر وجود ندارد:
یا در حرم اباعبدالله الحسین
یا در مجلس اباعبدالله الحسین علیهالسلام»
گریه بر مصائب حسین بن علی(ع)
پیامبر اکرم صلّیاللّه علیه وآله خبر شهادت و مصائبی که آقا اباعبدالله علیه السلام دچار آن می شود را به حضرت فاطمه زهرا سلامالله علیها داد ، خانم گریه شدیدی کرد،
عرض کرد: پدر جان این مصائب در چه زمانی رخ می دهد؟
فرمودند: در آن زمان که من و تو و علی در دنیا نیستیم. گریه حضرت زهرا سلام الله علیها شدیدتر شد و گفت: پدر جان ، پس چه کسی برای حسین من گریه خواهد کرد؟
پیامبر فرمود: فاطمهجان زنان امتم بر زنان اهل بیت، و مردانِ ایشان بر مردان اهل بیتم گریه خواهند کرد ، و هر ساله هر گروهی پس از دیگری عزاداری را تجدید می کنند.
هنگامی که روز قیامت فرا رسد، تو زنان امت ، و من هم مردان آنان را شفاعت خواهیم کرد. هرکس که در مصیبت حسینم گریه کند ، ما دست او را می گیریم و به بهشت میبریم
فاطمه جان هر چشم قیامت گریان است مگر آن چشمی که در مصیبت حسین من گریه کند …
عرفان و معنویت در حماسه عاشورا
قضیهی عاشورا و کربلا میدان حماسه و جنگ است، اما از لحظهی اوّل تا لحظهی آخری که نقل شده است با ذکر و تضرع و یاد و توسّل همراه است. از وقت خروج از مکه که فرمود: «من کان فینا باذلاً مهجته موطناً علی لقاءاللَّه نفسه فلیرحل معنا»، با دعا و توسل و وعدهی لقای الهی و همان روحیهی دعای عرفه شروع میشود، تا گودال قتلگاه و «رضاً بقضائکِ» لحظهی آخر. یعنی خود ماجرای عاشورا جنگ و حماسه است اما وقتی شما به بافت اصلی این حادثهی حماسی نگاه میکنید، میبینید که عرفان و معنویّت هست.
بیانات حضرت آیتالله خامنهای ۱۳۷۶/۰۹/۱۳
به گوش نبودن عامل محرومیت
امام حسن(ع) بعد از صلح در خطبه ای خطاب به معاویه و برخی از مردم کوفه در باب عمل به قرآن و سنت نبوی فرمود:
«اگر مردم سخن خدا و رسول او را به گوش مىگرفتند، آسمانْ باران خويش را به آنان مىبخشيد و زمين بركتش را به ايشان عطا مىكرد و هيچ دو شمشيرى در اين امّت - به نزاع - ردّ و بدل نمىشد و تا روز رستاخيز، مردم از طراوت زمين بهره مىبردند.»
شیخ طوسی،طوسی، الامالی، ص566.
چشم های الهی
امام رضا عليه السلام
لَنا أعيُنٌ لا تُشبِهُ أعيُنَ النّاسِ ، وفيها نورٌ لَيسَ لِلشَّيطانِ فيهِ نَصيبٌ .
ما چشم هايى داريم كه به چشم هاى مردم نمى مانَد و در آن نورى است كه شيطان را در آن بهره اى نيست.
بصائر الدرجات : ج1،ص419