امام علی (ع):
لا تَتَنافَسوا في عِزِّ الدُّنيا وفَخرِها، ولا تَعجَبوا بِزينَتِها ونَعيمِها، ولا تَجزَعوا مِن ضَرّائِها وبُؤسِها؛
در كسب عزّت و افتخارات دنيوى با هم به رقابت برنخيزيد و به زيور و نعمت آن، سرخوش نشويد و بر سختى و مشقّت دنيا، بى تابى مكنيد.

نهج البلاغة : خطبه ۹۹

قیام حره

بعد از واقعه کربلا در سال ۶۳قمری، مردم مدینه علیه امویان قیام کردند که این قیام حوادثی در پی داشت و به واقعه حَرّه شهرت یافت. مردم شهر با عبدالله بن حنظله -که پدرش حنظله به غسیل الملائکه معروف بود- بیعت کردند و بنی امیه را که شمار آنان به ۱۰۰۰ تن می‌رسید، نخست در خانه مروان بن حکم به محاصره افکندند، سپس از شهر بیرون راندند. امام سجاد(ع) از آغاز شورش خود را کنارکشید و با مردم هم داستان نگشت، چراکه این قیام به دلائل مختلفی چون رهبری قیام و اهداف آن و نحوه مدیریت آن با ایراد و مشکل روبرو بود .
در روزهای پرگیرودار واقعه حره، مروان (از دشمنان اهل بیت(ع)) نزد عبدالله بن عمر رفت و از او خواست تا خانواده وی را نزد خود نگاه دارد، ولی عبدالله نپذیرفت. مروان چون از حمایت او ناامید شد پناه به امام سجاد(ع) برد. امام با بزرگواری خاص خود خواهش او را قبول فرمود و کسان مروان را همراه با زن و فرزند خود به ینبع (چشمه ساری نزدیک مدینه از جانب راست کوه رضوی) فرستاد.
امام در این حادثه، ۴۰۰ خانواده را در کفالت خود گرفت و تا وقتی که لشکر مسلم بن عقبه (فرمانده لشکر یزید در واقعه حره) در مدینه بود هزینه آنان را می‌پرداخت.

جعفر شهیدی، زندگانی علی بن الحسین(ع) ص83-86

امروز 30 تیرماه مصادف با سالروز قيام مردم مسلمان ايران به رهبري آيت الله كاشاني و به قدرت رسيدن مجدد دكتر محمد مصدق در سال 1331شمسی و هم چنین روز بزرگداشت آيت الله سيد ابوالقاسم كاشاني و درگذشت شيخ احمد كافي در سال 1357شمسی است.

#بیانات_رهبری حضرتآیت‌الله خامنه‌ای:

«ما کسانی بودیم که اهل‌بیت را زودتر از خیلی‌های دیگر شناختیم؛ ما کسانی بودیم که در راه گسترش اسلام این همه تلاش کردیم؛ ما کسانی بودیم که مظلومان اهل‌بیت را که در خانه‌های خود -یعنی مدینه و مکه و کوفه- امان نداشتند، در آغوش خود پذیرفتیم. شما ببینید چقدر #امامزاده در ایران هستند! این امامزاده‌ها کی هستند؟ اینها که ایرانی نبودند. این ها کسانی‌اند که به ایران آمدند و ایرانی‌ها با آغوش باز این ها را پذیرفتند؛ حتی گاهی برای این ها جنگیدند و در راه این ها تلاش کردند.»

۱۳۸۳/۱۲/۵

پایگاه اطلاع‌رسانی KHAMENEI.IR

به مناسبت پنجم ذی القعده، روز تجلیل از امامزادگان و بقاع متبرکه

روز سه شنبه۲۶ تیرماه ساعت ۱۲:۴۰ شب

عشق را با فعل های بسیاری می توان صرف کرد، با تمام ملودی های شاد و غم انگیز دنیا می توان سرود و عاشقانه ای زیبا ساخت. می توان تکرار شد در شور و احساس با کوله باری از تجربه های سخت و هراس انگیز، پس صرف می کنم تو را با فعل های زندگیم. لب از لب نمی گشایم. طوفانی از واژه ها برپاست. هر لحظه واژه ای ذهنم را به سوی خود می کشد. قطاری از کلمات خود را در جنون عشق محو می کنند و جلوه ای از زیبایی برایشان باقی نمی ماند. پشت در پشت کلمه ای در پوشش عشق ذهنم را فرا می گیرد و این گونه بر روی کاغذ بروز می کند: عشق را می توان چشید، دید، گفت، شنید و با سرانگشتانی سرد و لرزان احساس کرد. عشق را می توان رسم کرد ، نگاه کرد، صدا زد، چشاند و در آخر عارفانه ای ساخت. عشق را می توان لباس کرد و پوشید. عشق را می توان با معجزه ای گرمابخش و شور آفرین آفرید. عشق می تواند بسوزاند بدی ها و حتی خوبی ها را. عشق را می توان ضامن شد اما گاهی باید عشق را رد کرد و پس زد. با فریادی بر سر دل باید از منجلاب ناراستی هایش گریخت. نمی دانم شاید در نگاهت هجو جلوه کند، ولی شاید گاهی نفرت همان عشق است که راهش را گم کرده است چه با اختیار، چه بی اختیار پس دستش را بگیر و هدایتش کن تا در وادی صرف افعال گم نشود.