امام رضا(ع) فرمودند: نَحنُ حُجَجُ اللَّهِ فى خَلقِهِ، وخُلَفاؤُهُ فى عِبادِهِ؛ ما حجّتهاى خداييم در ميان خلايق و جانشينان او در ميان بندگانش.

(دانش نامه قرآن و حدیث: ج 9, ص 554, ح 372)

آيه شماره 3 از سوره مبارکه صف

كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ
نزد خدا بسيار موجب خشم است كه سخنى بگوييد كه عمل نمى‏كنيد
1 - چه زشت است كه تمام هستى در حال تسبیح خداوند باشند، «سبّح للّه» ولى انسان با سخنان بدون عمل، خداوند را به غضب آورد. «كبر مقتاً عند اللّه»
2- گفتار بدون عمل، خطرناك است. «كبر مقتاً عند اللّه ان تقولوا ما لاتفعلون» (كلمات «كبر»، «مقتاً» و «عنداللّه»، نشان از خطرناك بودن موضوع است)
3- اگر امروز كار شما با وعده‏ها و شعارهاى دروغین حل شود، اما نزد خداوند وضع خطرناكى خواهید داشت. «كبر مقتاً عند اللّه…»

امروز مصادف است با 14 ربیع الاول هلاكت يزيد بن معاويه (لعنت الله عليه) در سال 64ق  و خروج جناب مختار در سال 66ق 

من هنوز هم فکر می کنم آسمان وقتی ابری می شود . .
لابد تو داری یک جایی . . . غصه ی ما را می خوری!
آسمان دل بدجور ابریست . . .

​

سمیناری برگزار شد و پنجاه نفر در آن حضور یافتند. سخنران به سخن گفتن مشغول بود و ناگاه سکوت کرد و به هر یک از حاضرین بادکنکی داد و تقاضا کرد با ماژیک روی آن اسم خود را بنویسند. سخنران بادکنک‌ها را جمع کرد و در اطاقی دیگر نهاد. سپس از حاضرین خواست که به اطاق دیگر بروند و هر یک بادکنکی را که نامش روی آن بود بیابد. همه باید ظرف پنج دقیقه بادکنک خود را بیابند. همه دیوانه‌وار به جستجو پرداختند؛ یکدیگر را هُل می‌دادند؛ به یکدیگر برخورد می‌کردند و هرج و مرجی راه انداخته بودند که حد نداشت. مهلت به پایان رسید و هیچکس نتوانست بادکنک خود را بیابد. بعد، از همه خواسته شد که هر یک بادکنکی را اتفاقی بردارد و آن را به کسی بدهد که نامش روی آن نوشته شده است. در کمتر از پنج دقیقه همه به بادکنک خود دست یافتند.

سخنران ادامه داده گفت: «همین اتّفاق در زندگی ما می‌افتد. همه دیوانه‌وار و سراسیمه در جستجوی سعادت خویش به این سوی و آن سوی چنگ می‌اندازیم و نمی‌دانیم سعادت ما در کجا واقع شده است. سعادت ما در سعادت و مسرّت دیگران است. به یک دست سعادت آنها را به آنها بدهید و سعادت خود را از دست دیگر بگیرید.»

منبع:yekibood.ir